| تبليغات | X |
 |
 |
|
| سهراب می گفت : تا شقایق هست زندگی باید کرد اما نگفت اگر شقایق رفت چه باید کرد؟ |
|
طبال ! بزن بزن که نابودشدم بر« تار» غروب زندگی «پود» شدم عمرم همه رفت خفته در کوره ی مرگ آتش زده استخوان بی دود شدم
گل سرخ و گل زرد.. گل سرخی به اودادم، گل زردی به من داد..! برای یک لحظه ی نا تمامِِ، قلبم از تپش افتاد.. با تعجب پرسیدم : مگر از من متنفری؟! گفت: نه! باور کن،نه ! ولی چون تورا واقعاً دوست دارم،نمیخواهم پس ازآنکه کام از من گرفتی،برای پیدا کردن گل زرد زهمتی بخود هموار کنی...
شکوه ناتمام!.. ای آسمان ! .. باور مکن. کاین پیکر محزون منم . من نیستم! ..من نیستم! رفت عمر من،از دست من.. این عمرمست و پست من: یک عمر با بدبخت بدش بگریستم ، بگریستم! لیک عمر پای اندرگلم، باری نپرسید از دلم.. من چیستم ؟ من کیستم؟
شیشه و سنگ اومظهرعشق بودو من مظهرننگ وقتی که فشردمش،به آغوشم لرزیدو،شکست و نالید که :آخ ای شیشه چه میکنی تو در بستر سنگ!؟
آثار شب زفاف!.. من زاده ی شهوت شبی چرکینم در مذهب عشق ، کافری بیدینم آثار شب زفاف کامی است ، پلید.. خونی که فشرده در دل خونینم..
نام شب... من اشک سکوت مرده در فریادم «داد»ی سرو پا شکسته ،در بیدادم اینها همه هیچ ..ای خدای شب عشق «نام شب عشق»را که برد ازیادم؟!
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
شیون مرگ ...
بصرف اینکه یکبار ، بر خلاف همیشه تمنای عشق را در نگاهش نخواندم ، او را از خود راندم ، وقتی که رفت و .. مرد ، دور از هرچه زیباست او هر چه نیکوست ، تک و تنها ماندم ... و این شیون من است ! .. بر مزار خاطراتش؟... |
|
RSS
|
